عبادت در حاشیه

date_range ۲۷ مهر ۱۳۹۸ access_time زمان مطالعه: چهار دقیقه visibility بازدید: 1
عبادت در حاشیه

عبادت در حاشیه

خداوند متعال در کتاب خود فرموده است: {وَمِنَ النَّاسِ مَنْ يَعْبُدُ اللَّهَ عَلَى حَرْفٍ فَإِنْ أَصَابَهُ خَيْرٌ اطْمَأَنَّ بِهِ وَإِنْ أَصَابَتْهُ فِتْنَةٌ انْقَلَبَ عَلَى وَجْهِهِ خَسِرَ الدُّنْيَا وَالْآخِرَةَ ذَلِكَ هُوَ الْخُسْرَانُ الْمُبِينُ} [الحج: 11]، یعنی: «بعضی از مردم هم، خدا را در حاشیه و کناره می‌پرستند؛ اگر خیر و خوبی بدیشان برسد، به سبب آن شاد و آسوده خاطر و استوار و ماندگار می‌شوند، و اگر بلا و مصیبتی بدیشان برسد، عقب‌گرد می‌کنند. بدین ترتیب هم دنیا و هم آخرت را از دست می‌دهند، و مسلماً این زیان روشن و آشکاری است».

خداوند در این آیه از گروهی سخن گفته که ایمان به دل‌هایشان وارد نشده است و دینشان شبیه تجارتی است که اگر نعمتی دنیوی به آنها برسد، بر دین استوار می‌مانند و اگر مصیبتی در برابر خود ببینند، خداپرستی را رها می‌کنند؛ این حال شکاکانی است که شهد شیرین ایمان و یقین را نچشیده‌اند و حقا که این آیه جای بحث و تأمل بسیاری دارد و باید پیرامون آن صفحاتی نوشت، اما در این فرصت کوتاه به چند نکته اشاره می‌کنیم:

🔸 حال این گروه، به حال فردی می‌ماند که در گوشه‌ی لشکر ایستاده باشد تا اگر پیروز شدند، غنیمتی دریافت کند و اگر شکست خوردند، گزندی به او نرسد؛ ابا می‌ورزد که در قلب لشکر باشد، می‌خواهد در حاشیه حرکت کند و از همه چیز در امان باشد!

🔹 باید پرسید که مگر انسان برای دست‌یابی به نعمت‌های دنیا ایمان می‌آورد تا اگر مصیبتی به او برسد، از ایمان دست بکشد؟ ایمان و دین‌داری یک ضرورت است؛ ضرورتی در مقابل خالقی که با خلقمان نعمتمان بخشیده، و با هدایتمان بر ما منت بزرگی نهاده است، و همچنین ضرورتی عقلی است که انسان باید حق را بدون تأخیر و تردید بپذیرد، و از سویی دیگر ضرورتی اخلاقی است که ارتباط او را با اطرافیانش شکل می‌دهد. وقتی برای رسیدن به نعمت‌های دنیوی ایمان نیاورده باشیم، دیگر با از دست رفتن بعضی از آن نعمت‌ها، دستِ درمانده از ریسمان نجات‌بخش ایمان نخواهیم کشید!

🌸 سید قطب سخن زیبایی در ذیل تفسیر این آیه دارد؛ می‌گوید که عقیده در زندگانی انسان مؤمن مانند ستون است؛ دنیای پیرامونش ناآرام و و در آشوب است و اتفاقات مختلف او را به سوی خود می‌کشانند، اما او به چیزی تمسک کرده که تغییر نمی‌کند و زوال‌پذیر نیست! «این ارزش عقیده در زندگی مؤمن است؛ پس باید بر آن استقامت داشته باشد و رهایش نکند. نباید در مقابل آن منتظر پاداش هم باشد، زیرا ایمان در ذات خود پاداشی است که خداوند در مقابل هدایت‌جویی انسان به او می‌بخشد تا در آن پناه گرفته و آرامش یابد.»

🌸 پیامبران (سلام خداوند بر آنان باد) بیشترین مشقت‌ها و مصیبت‌ها را در زندگی خود شاهد بوده‌اند؛ در حدیث صحیحی آمده است سعد بن ابی وقاص (رضی الله عنه) می‌گوید: «از پیامبر (صلی الله علیه وسلم) پرسیدم که در میان مردم، چه کسانی شدیدترین بلاها را دیده‌اند؟ فرمودند: پیامبران!» (سنن ترمذی)
🌸 اگر کمی با تاریخ اسلام آشنا باشیم، می‌دانیم که صحابه نیز در راه ایمان خود سختی‌های بسیاری را تحمل کرده‌اند؛ بلالِ آنان (رضی الله عنه) سخت‌ترین شکنجه‌ها را زیر نگاهِ پرحرارت خورشید تحمل کرد تا پس از اینکه خداوند او را از کویر کفر به گلزار ایمان آورده، به کفر برنگردد!
🌸 آنها در راه «آخرت» مصیبت‌های بسیاری را تحمل کرده‌اند، پس آیا عاقلانه است که ما در مواجه‌ی با مصیبت‌هایی که در راه «دنیا» می‌بینیم، به کفر بازگردیم؟!

خداوند عبادتی که در حاشیه باشد را نمی‌خواهد؛ نه چون شاخه‌ها در باد لرزیدن، بار سفر به دیار یقین باید بست و خدا را در وسط دین به فریاد خواند و پرستش نمود، این همان دینیست که خداوند برای ما پسندیده است، این اسلام است.

والسلام علیکم ورحمة الله وبرکاته
تهیه‌شده در: «رد شبهات ملحدین»

expand_less
X
منوی اصلی
X